Κείμενο για την ΕΡΤ που διαβάστηκε στον αέρα της ΕΡΑ Κέρκυρας.

Η ΕΡΤ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΧΗ, ΑΛΛΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ.

Η ΕΡΤ δεν ειναι η αρχή. Έχουν προηγηθεί πολλά για να φτάσουμε στην ΕΡΤ. Έχουν προηγηθεί τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και η επιχειρηση “Ξένιος Δίας” εις βάρος των μεταναστών. Έχει προηγηθεί η καταστολή του πολύμηνου απεργιακού αγώνα των εργατών της χαλυβουργίας. Έχουν προηγηθεί οι εμπρησμοί και οι εκκενώσεις καταλήψεων. Έχει προηγηθεί ο βασανισμός των 15 αναρχικών αντιφασιστών στη Γ.Α.Δ.Α. Έχει προηγηθεί η καταστολή και η επιστράτευση των εργαζομένων στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Έχει προηγηθεί η καταστολή και επιστράτευση των ναυτεργατών. Έχει προηγηθεί η θρασύτητα των μπάτσων που πλέον βασανίζουν απροκάλυπτα, όπως συνέβη στους 4 αναρχικούς που απαλλοτρίωσαν τράπεζα στην Κοζάνη, των οποίων οι φωτογραφίες παραδώθηκαν στη δημοσιότητα επεξεργασμένες, ώστε να ειναι αναγνωρίσιμοι. Έχει προηγηθεί η προσπάθεια φίμωσης αυτοοργανωμένων φωνών αντιπληροφόρησης όπως το Ιντυμίντια, ο 98FM και το Ράδιο Ένταση. Έχουν προηγηθεί οι διώξεις και η λογοκρισία δημοσιογράφων, όπως αυτη του Βαξεβάνη, της Κασίμη και του Αρβανίτη. Έχει προηγηθεί η καταστολή και η προληπτική επιστράτευση των καθηγητών, πριν καν αυτοί απεργήσουν. Έχει προηγηθεί η μετατροπή ολόκληρης της περιοχής της Ιερισσού Χαλκιδικής σε εμπόλεμη ζωνη, με το στρατό κατοχής να μη διστάζει να εισβάλλει νύχτα σε σπίτια και να απαγάγει αγωνιστές, όπως και μαθητές από την αυλή του σχολείου τους. Έχει προηγηθεί η προκλητική και παντελώς παράνομη για το αστικό δικαιικό συστημα προφυλάκιση του Κώστα Σακκά, εξαιτίας της οποίας βρίσκεται σε απεργία πείνας από τις 4/6, καθώς παραμένει προφυλακισμένος χωρίς δίκη 30 ολόκληρους μήνες.

Έχουν προηγηθεί πολλά, μικρά και μεγάλα, τα οποία δεν χωρούν σε μία κόλα χαρτί. Αλλά αυτό που έχει προηγηθεί ουσιαστικά, είναι ο εκφασισμός όχι τόσο της κοινωνίας, όσο κατά κύριο λόγο του αστικού πολιτικού συστήματος.

Αντιμέτωποι με όσα συμβαίνουν βρίσκονται όχι μόνο οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ, αλλά ολόκληρη η κοινωνία. Απέναντι σε όλα αυτά, η σημερινή ΕΡΤ έρχεται να πάρει το ρόλο που της αρμόζει, το ρόλο που δυστυχώς δεν είχε πρωτύτερα. Γιατί η δεδομένη αλληλεγγύη μας στον αγώνα των εργαζομένων της ΕΡΤ, προϋποθέτει την ειλικρίνειά μας. Προϋποθέτει να πούμε ότι δυστυχώς μέχρι και το απόγευμα της Τρίτης το μεγαλυτερο κομμάτι όσων εργάζονταν στην ΕΡΤ, όπως και σε όλους τους δημόσιους οργανισμούς, ανεχόταν τα ρουσφέτια, τα σκάνδαλα, τον διορισμό παρασιτικών κομματικων στελεχών, φίλων και συγγενών. Υποτάσσονταν στους Λιάτσους, στα ΕΣΡ και στις κυβερνητικές παρεμβάσεις. Ανέχονταν την λογοκρισία, ή αυτολογοκρίνονταν προκειμένου να μη λογοκριθούν. Προϋποθέτει να πούμε οτι η ΕΡΤ ήταν κρατική, και όχι δημόσια.

Γι΄αυτό το λόγο είναι τόσο όμορφη τώρα η ΕΡΤ. Γιατί τώρα λειτουργεί ως κατάληψη από τους εργαζόμενούς της. Γιατί τώρα δεν φοβάται -όχι όπως και όσο πριν. Γιατί τώρα αποκτά σχέση αλληλεπίδρασης με τον κόσμο. Γιατί επιτέλους χάνει την κρατική και αποκτά τη δημόσια μορφή που της αξίζει. Η ΕΡΤ πρέπει και μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί με τον τρόπο που το κάνει και τώρα. Να τη διαχειρίζονται όσοι εργάζονται σε αυτήν, να απολέσει τη μανία της νομιμότητας. Άλλωστε αυτοί που νομοθετούν την καθιστούν παράνομη όποτε θέλουν, όπως πολύ καλά κατάλαβε κι ο τελευταίος κάτοικος αυτής της χώρας. Το ίδιο έχει συμβεί άλλωστε σε κάθε αγωνιζόμενο κομμάτι αυτής της κοινωνίας. Η παράνομη ΕΡΤ είναι η πιο δίκαιη, κοινωνική και δημόσια ΕΡΤ που μπορεί να υπάρχει. Μόνο αυτή η ΕΡΤ μπορεί να πάρει τον ταξικό χαρακτήρα που της αρμόζει.

Ταυτοχρόνως η ΕΡΤ, παρά τα όποια προβλήματα στη λειτουργία και στη λογική της, πρέπει να διατηρήσει τον όποιο επιμέρους θετικό προσανατολισμό είχε και προηγουμένως· τα στοιχεία που την έκαναν τόσο συμπαθή, αυτά που την έκαναν περισσότερο ή λιγότερο κομμάτι της ζωής του καθένα από εμάς. Ντοκιμαντέρ, οδοιπορικά, πολιτιστικές-πολιτισμικές εκπομπές -παρά την όποια υποστήριξη της λογικής του θεάματος, αποτέλεσαν όαση μπροστά στο βούρκο της ιδιωτικής τηλεόρασης, της οποίας το πρόγραμμα διαμορφωνεται με βάση τη λογική ότι το υποταγμένο πνεύμα πρέπει να αρκείται σε εύπεπτες σαβούρες. Και αυτή τη λογική η ΕΡΤ δεν την υπηρέτησε, ή τουλάχιστον κάποιοι εργαζομενοί της αποτέλεσαν σοβαρούς θύλακες αντίστασης στην γενικευμένη προώθηση της πνευματικής νέκρωσης.

Σε αυτήν την ΕΡΤ και σε αυτούς τους ανθρώπους της εμείς είμαστε και θα συνεχίσουμε να είμαστε αλληλέγγυοι με όποιο τρόπο μπορούμε. Όχι από ανθρωπισμό ή κάποιο στείρο φιλοεργατισμό, αλλά γιατί τέτοιες μικροεκρήξεις μπορούν να οδηγήσουν, ή έστω να συμβάλλουν, στη μεγάλη κοινωνική έκρηξη. Γιατί θα συνεχίσουμε να βρισκόμαστε σε κάθε κοινωνικό ταξικό μέτωπο, ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο, μέχρι να δομήσουμε μία κοινωνία ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας.

Κείμενο για το κτίριο του παλιού Γενικού Νοσοκομείου Κέρκυρας, στο οποίο πρόκειται να μεταφερθούν οι μπάτσοι.

ΠΟΣΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΧΩΡΑΝΕ ΣΕ ΕΝΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ;

            Από τότε που η ελληνική οικονομία μπήκε σε καθεστώς διεθνούς επιτήρησης, ήδη πριν την ψήφιση του πρώτου μνημονίου, όλες ανεξαιρέτως οι κυβερνήσεις έκαναν σημαία τους τη “μείωση των δημοσίων δαπανών”. Οι περισσότεροι ψηφοφόροι – τηλεθεατές – καταναλωτές αυτής της χώρας, εύχονταν (και ακόμη εύχονται) οι κυβερνήσεις να φέρουν εις πέρας αυτό τον “υπέρτατο” στόχο. Μόνο που μερικές φορές πρέπει κανείς να προσέχει τι εύχεται, γιατί μπορεί να βγει αληθινό. Πόσο μάλλον όταν λίγοι ήταν αυτοί που σκέφτηκαν στα σοβαρά τι σημαίνει “εξοικονόμηση δημοσίων δαπανών”, λίγοι ήταν αυτοί που αντιλήφθηκαν τις συνέπειες που κρύβονται πίσω από δυσνόητες τεχνοκρατικές ορολογίες.

            Αυτό που ακολούθησε ήταν αυτό ακριβώς που θα περίμενε κανείς από μια σκληρή ακροδεξιά νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση. “Δημόσιες δαπάνες” βαφτίστηκαν σχεδόν αποκλειστικά οι μισθοί, οι συντάξεις, οι κοινωνικές παροχές όπως επιδόματα ανεργίας και φυσικά τα κονδύλια για την παιδεία και την υγεία. Στα πλαίσια αυτά είδαμε σχολεία, πανεπιστήμια, νοσοκομεία, δημόσιες υπηρεσίες και κοινωφελή ιδρύματα να κλείνουν, αποκλειστικά και μόνο με δημοσιονομικά κριτήρια, δίχως να ληφθεί καθόλου υπόψη η προσφορά τους στο κοινωνικό σύνολο. “Συγχωνεύσεις” το ονόμασαν, αλλά στην ουσία ως επι το πλείστον πρόκειται απλώς για καταργήσεις, που μάλιστα αναπόφευκτα δημιουργούν “πλεονάζον προσωπικό”, έτοιμο προς απόλυση. Συνέπεια της πολιτικής αυτής ήταν μαθητές να χρειάζεται να μετακινούνται καθημερινά σε γειτονικά (ή όχι και τόσο γειτονικά) χωριά για να πάνε σχολείο, ασθενείς να πρέπει να διανύουν μεγάλες αποστάσεις για να εξεταστούν ή να νοσηλευτούν και από την κατάσταση αυτή δεν εξαιρέθηκαν φυσικά ούτε κάτοικοι νησιών, καθώς οι ταμειακές ανάγκες του κράτους κρίθηκαν σημαντικότερες.

            Αντιθέτως, στον τομέα της δημόσιας τάξης και ασφάλειας, το κράτος δεν φαίνεται να ανησυχεί πολύ για τα οικονομικά του, αφού έχει ήδη ανακοινώσει τη δημιουργία νέων πανάκριβων ομάδων καταστολής 1. Παράλληλα, ιδιαίτερα από υπουργίας Ν. Δένδια και έπειτα, η αστυνομία έχει επιδοθεί σε ένα σχιζοφρενικό ντελίριο εξοπλισμών που αντοιστοιχεί σε στρατιωτικές μονάδες σε εμπόλεμη ζώνη 2. Μόνο που στην περίπτωσή μας, ο εξοπλισμός αυτός προορίζεται για χρήση ενάντια στον πληθυσμό της χώρας.

            Το έτος 2010 το Γενικό Νοσοκομείο Κέρκυρας μεταφέρθηκε από το παλιό κτίριο που ήταν στο κέντρο της Κέρκυρας, στο νέο στο Κοντόκαλι, 15 χιλιόμετρα έξω από την πόλη. Και θα περίμενε κανείς ότι το παλιό κτίριο θα αποκτούσε κάποια χρήση προς όφελος της κερκυραϊκής κοινωνίας. Άλλωστε υπήρχαν (και ακόμη υπάρχουν) πάρα πολλές προτάσεις για την αξιοποίησή του. Ο Ν.Δένδιας όμως φαίνεται ότι είχε άλλη άποψη, και αυτή δεν ήταν άλλη από τη μεταφορά όλων των αστυνομικών υπηρεσιών (και της πυροσβεστικής) στο χώρο του παλιού νοσοκομείου. Τόσο ο Δένδιας όσο και ο διοικητής του Γενικού Νοσοκομείου Κέρκυρας Κ. Γρηγορόπουλος υποστήριξαν ότι με δεδομένη την οικονομική κατάσταση, η λύση που επιλέχθηκε ήταν “η πλέον ρεαλιστική” αφού δεν υπάρχει δυνατότητα να δημιουργηθούν δομές που απαιτούν πρόσληψη προσωπικού και μεγάλα κόστη λειτουργίας 3.

            Προσπαθούν να μας πείσουν να αποδεχόμαστε ως “ρεαλιστικό” το θέατρο του παραλόγου. Ακόμη περισσότερο, στα τελευταία χρόνια της αστικής μνημονιακής δημοκρατίας, όπου συνεχώς το αδιανόητο παρουσιάζεται ως αυτονόητο, ενάντια σε κάθε λογική και στοιχειώδη αντίληψη των πραγμάτων. Έχουμε επίσης συνηθίσει να λαμβάνουν τις “ρεαλιστικές” αποφάσεις κάποιοι που ξέρουν τις ανάγκες μας καλύτερα από εμάς και επομένως εμείς θα πρέπει σαν καλοί υπήκοοι να δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα τη μοίρα μας.

            Ας δούμε λοιπόν κάποιες προτάσεις που δεν θεωρήθηκαν “ρεαλιστικές” από τον Ν. Δένδια και τον Κ. Γρηγορόπουλο, προφανώς διότι κατά τη γνώμη τους είναι ουτοπικές.

            ΚΕΝΤΡΟ ΥΓΕΙΑΣ ΑΣΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ

            Ήδη πριν τη μεταφορά του νοσοκομείου, υπήρχε πρόταση για τη δημιουργία Κέντρου Υγείας Αστικού Τύπου. Η πόλη της Κέρκυρας αυτή τη στιγμή είναι από τις ελάχιστες (ίσως και η μοναδική στη χώρα) που δεν διαθέτει ένα κέντρο υγείας μέσα στην πόλη. Ένα κέντρο υγείας είναι απολύτως αναγκαίο για την εξυπηρέτηση των επειγόντων περιστατικών, στα οποία ο ασθενής ή τραυματίας κινδυνεύει να χάσει τη ζωή του, αν χαθεί πολύτιμος χρόνος μέχρι να του παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες (πχ ας φανταστούμε περιστατικό εμφράγματος να πρέπει να μεταφερθεί στο Κοντόκαλι). Παράλληλα, η πρωτοβάθμια περίθαλψη κοντά στη γειτονιά θα εξυπηρετούσε σε τεράστιο βαθμό τις μικρές καθημερινές ανάγκες των ασθενών στα εξωτερικά ιατρεία. Είναι εξωφρενικό να χρειάζεται κάποιος να ταξιδέψει 15 χιλιόμετρα μέχρι το Κοντόκαλι για την αντιμετώπιση ενός μικρού τραύματος, ή για να εξετάσει ένας γιατρός τον πυρετό του. Τέλος, ένα κέντρο υγείας θα μπορούσε να απαλλάξει τους χρονίως πάσχοντες από τη χρονοβόρα διαδικασία να μεταβαίνουν πολλές φορές την εβδομάδα για μια επαναλαμβανόμενη θεραπεία (πχ. αιμοκάθαρση, χημειοθεραπείες κλπ) στο νέο νοσοκομείο. Οι άνθρωποι αυτοί επιβαρύνονται καθημερινά με τεράστια έξοδα μετακίνησης με το αυτοκίνητο, το ταξί ή με την άθλια και πανάκριβη συγκοινωνία, και αυτό για κάποιους μπορεί να συνεχίζεται εφ όρου ζωής.

            Τα επείγοντα περιστατικά, τα εξωτερικά ιατρεία και οι χρόνιες θεραπείες αποτελούν τον μεγαλύτερο όγκο εργασίας για οποιοδήποτε νοσοκομείο. Όλα αυτά τα περιστατικά συνωστίζονται σήμερα στο ισόγειο του νέου κτιρίου και η κατάσταση που επικρατεί εκεί είναι ευρέως γνωστή και δεν χρειάζεται να επεκταθούμε περισσότερο.

            Η πρόταση για τη δημιουργία κέντρου υγείας υποστηρίχτηκε και από το δημοτικό συμβούλιο το έτος 2009 και ψηφίστηκε ομόφωνα 4. Μάλιστα, o δήμος πρότεινε επιπλέον τη δημιουργία στον ίδιο χώρο μονάδας χρονίως πασχόντων, μονάδας αποκατάστασης, μονάδας φιλοξενίας εγκαταλελειμμένων ατόμων, κακοποιημένων γυναικών, παροχής βοήθειας σε χρήστες ναρκωτικών και ατόμων με ειδικές ανάγκες (ΑΜΕΑ). Η πρόταση του δήμου περιελάμβανε και την επίλυση ενός ακόμη τοπικού προβλήματος, αυτή του κυκλοφοριακού, με τη δημιουργία πολυόροφου υπόγειου χώρου στάθμευσης στο προάυλιο του παλιού νοσοκομείου. Σύμφωνα με το σχέδιο του δήμου, το έργο θα ήταν αυτοχρηματοδοτούμενο, αφού τα έσοδα του χώρου στάθμευσης θα κάλυπταν τα έξοδα λειτουργίας του υπέργειου κέντρου υγείας.

            Η συγκεκριμένη πρόταση προέκυψε μετά από ηλεκτρονική ψηφοφορία που πραγματοποιήθηκε στην ιστοσελίδα του δήμου. Αποτέλεσμα της ψηφοφορίας ήταν να προκριθεί από την τοπική κοινωνία η λύση του κέντρου υγείας αστικού τύπου και μάλιστα με τεράστια διαφορά από τις υπόλοιπες προτάσεις.

            Όμως ο διοικητής του νοσοκομείου Κέρκυρας Κ. Γρηγορόπουλος, αντί να συνταχθεί με την ιδέα του Κέντρου Υγείας Αστικού Τύπου, που άλλωστε αφορά και τη λειτουργία του νοσοκομείου που διοικεί και θα αναβάθμιζε σε τεράστιο βαθμό της υπηρεσίες υγείας στο νησί, προτίμησε να παραδώσει το κτίριο του παλιού νοσοκομείου στα χέρια του Υπουργού που Πουλάει Προστασία στον Πολίτη, Ν. Δένδια. Ποιος θα περίμενε κάτι διαφορετικό από αυτόν που μοναδικό του μέλημα είναι να ακολουθεί πιστά τις εντολές των αφεντικών του, ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να γράψει στα παλιά του τα παπούτσια την υγεία των κατοίκων του νησιού; Μιλάμε για αυτόν που στέλνει φιρμάνια με “εντέλεσθε” – διαταγές σε γιατρούς να προβούν σε απλήρωτες επιπλέον εφημερίες με απειλή εισαγγελέα ή απόλυσης, ακόμη και αν αυτό σημαίνει 36 ώρες συνεχούς εργασίας 5. Μιλάμε για αυτόν που όχι μόνο δεν έχει φροντίσει για την αναπλήρωση των τρομακτικών κενών στο προσωπικό του νοσοκομείου, αλλά ούτε καν έχει διεκδικήσει την κάλυψη εξαιρετικά επειγόντων ελλείψεων σε γιατρούς στην καρδιολογική κλινική.

            Ο Κ. Γρηγορόπουλος προβάλει ως “ρεαλιστική” λύση τη στέγαση της αστυνομίας στο παλιό κτίριο του νοσοκομείου, θέτοντας ως προτεραιότητα το ζήτημα των δημοσίων εξόδων, δεν πείθει όμως ούτε τον πιο ευκολόπιστο. Την ίδια στιγμή που υπάρχουν απλήρωτες εφημερίες γιατρών από το έτος 2011, ξοδεύει 40.000 ευρώ σε εταιρεία σεκιούριτι για τη φύλαξη του νέου (αλλά και του παλιού!) νοσοκομείου για δύο μήνες 6. Τη στιγμή που στο νοσοκομείο παρατηρούνται τεράστιες ελλείψεις σε ιατρικό υλικό και αναλώσιμα, ξοδεύει 1.200.000 ευρώ σε εργολάβο καθαριότητας για το έτος 2012 7 και 970.000 για το έτος 2013 8.

            Η πλήρης ευθυγράμμιση του Κ. Γρηγορόπουλου με τον υπουργό Ν.Δένδια είναι τέτοια που επεκτείνεται ακόμη και σε ζητήματα καταστολής. Δεν ξεχνάμε ότι εταιρεία σεκιούριτι, αμοιβόμενη από πόρους του νοσοκομείου, φύλαγε επί ένα τετράμηνο το καμένο κτίριο της κατάληψης Δράκα στη Λ. Αλεξάνδρας 15 ιδιοκτησίας Νοσοκομείου Κέρκυρας, λίγα μέτρα απόσταση από την γενική αστυνομική διεύθυνση, προκειμένου αυτή να μην επανακαταλειφθεί και ξαναλειτουργήσει. Ούτε ξεχνάμε την πιο πρόσφατη επέμβαση της αστυνομίας μέσα στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, για την εκκένωση κτιρίου ιδιοκτησίας Νοσοκομείου, στις 9.4.2013, που έγινε κατόπιν εντολής του Γρηγορόπουλου, με αποτέλεσμα τη σύλληψη 10 φοιτητών.

ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΕΣΤΙΕΣ

            Ας παραθέσουμε άλλη μια δική μας ”μη ρεαλιστική” πρόταση, που θα έλυνε ένα ακόμη χρόνιο πρόβλημα, που αφορά τη στέγαση των φοιτητών του Ιονίου Πανεπιστημίου. Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται το φαινόμενο φοιτητές να εγκαταλείπουν την Κέρκυρα ακόμη και τις σπουδές τους, αφού δεν εχουν χρήματα για τη στέγαση και την διαβιωσή τους. Το πανεπιστήμιο έδω και πολλά χρόνια χρησιμοποιεί ως φοιτητική εστία ένα κτίριο 74 δωματίων, αριθμός αναντίστοιχος με τον αριθμό των χιλιάδων φοιτητών του Ιονίου Πανεπιστημίου. Παρόλα αυτά, το πανεπιστήμιο σπαταλούσε (και σπαταλάει) υπέρογκα ποσά μισθώνοντας ξενοδοχεία, ώστε να στεγάζει τους φοιτητές του, εδώ και δύο δεκαετίες. Παρόλα αυτά, μέχρι και σήμερα, το μεγαλύτερο μέρος των φοιτητών εξακολουθεί να στεγάζεται με ενοίκιο. Μόνο για το έτος 2008-09, οι πρυτανικές αρχές έδωσαν στους ξενοδόχους το ποσό των 1.033.362 ευρώ, το 2009-10 ποσό 1.120.046 ευρώ,το 2010-11 ποσό 780.325 ευρώ, το 2011-12 ποσό 307.174 ευρώ και το έτος 2012-13 643.307 ευρώ 9 !

            Οι πρυτανικές αρχές, από τη μετακόμιση του νοσοκομείου το 2009 μέχρι σήμερα, θα μπορούσαν να έχουν διεκδικήσει να παραχωρηθεί το κτίριο του παλιού νοσοκομείου στο πανεπιστήμιο. Το συγκεκριμένο κτίριο, είναι ήδη αρκετά καλά διαμορφωμένο στο εσωτερικό του, ώστε να μπορεί να αποτελέσει φοιτητική εστία με ασυγκρίτως λιγότερα χρηματα από αυτά που δόθηκαν στους ξενοδόχους τα προηγούμενα χρόνια.

            Απ’ότι φαίνεται,όμως, ούτε αυτή η εναλλακτική πρόταση για χρήση του κτιρίου είναι αρκετά ρεαλιστική και βιώσιμη για τους Κ.Γρηγορόπουλο και Ν.Δένδια. Προφανώς, την ίδια άποψη θα ασπάστηκε και η σημερινή πρύτανης του Ι.Π Σ.Παπασαλλή. Αυτή που με χρήματα του πανεπιστημίου παραβρέθηκε στο συνέδριο της Ν.Δ στη Δ.Ε.Θ 10, αυτή που δαπανά το εξωφρενικό ποσό των 133.000 ευρώ σε εταιρία σεκιούριτι (για το διάστημα από 01-02-13 εώς 31-12-13) για τη φύλαξη (!) των κτιριακών εγκαταστάσεων του πανεπιστημίου11 (άραγε τι προστατεύουν και από ποιον); Αυτή που προέβη σε δωρεά 48.000€ στο Δήμο Αθηναίων για τη δημιουργία γλυπτοθήκης ταφικής τέχνης στο 1ο Νεκροταφείο Αθηνών 12. Τέλος, δεν ξεχνάμε ότι είναι αυτή που έδωσε εντολή για την εκκένωση του φοιτητικού στεκιού στις αρχές Αυγούστου του 2012 από την αστυνομία, όπως και ήταν υπεύθυνη για την αναίτια σύλληψη των 28 φοιτήτων στο κτίριο της πρυτανείας στις 17/1/2013 13.

ΠΩΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΣΕ ΜΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

            Φαίνεται ότι ο Ν.Δένδιας έκανε προσωπική του υπόθεση το θέμα της παραχώρησης του κτιρίου του παλιού νοσοκομείου στα χέρια του, κινώντας γη και ουρανό για να το επιτύχει. Απέσπασε την συγκατάθεση του πλέον απαραίτητου προσώπου, του διοικητή του νοσοκομείου, ο οποίος προέβη σε μια ενέργεια επιζήμια για το ίδιο το νοσοκομείο που διοικεί. Εξασφάλισε την υπογραφή του υπουργού υγείας Ανδρέα Λυκουρέντζου, τον οποίο και ευχαρίστησε δημόσια 14, για τη γενναιοδωρία του να “χαρίσει” ένα κτίριο αρμοδιότητας του υπουργείου του. Η κυβέρνηση προσπαθούσε επί μήνες να “περάσει” την παραχώρηση του κτιρίου στο υπουργείο δημόσιας τάξης, με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου του υπουργείου εργασίας και υπουργείου υγείας. Η μεθόδευση αυτή απορρίφθηκε δύο φορές στην Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων της βουλής, διότι, ακόμη και για την αστική μνημονιακή δημοκρατία τους, προέκυπταν θέματα αντισυνταγματικότητας. Τελικά ο Ν.Δένδιας φρόντισε να χρησιμοποιηθεί το κτίριο όπως ενδιαφέρει τον ίδιο, “περνώντας” την παραχώρηση με τροπολογία σε νόμο για την “Ανασυγκρότηση του Υπουργείου Ναυτιλίας και Αιγαίου” (!), μπερδεύοντας προφανώς τα πελάγη. Ακολουθήθηκε λοιπόν το γνωστό παραθυράκι που έχει επιτρέψει τα τελευταία χρόνια σε αυτήν την κυβέρνηση να νομοθετεί ό,τι την βολεύει, όποτε τη βολεύει, δίχως να δίνει λογαριασμό σε κανέναν.

            ΠΕΣ ΜΟΥ ΤΙΣ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΕΣ ΣΟΥ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ

            Το σκάνδαλο της παραχώρησης του κτιρίου του παλιού νοσοκομείου στην αστυνομία δείχνει με τον καλύτερο τρόπο τις προτεραιότητες του σύγχρονου εξευρωπαϊσμένου αστυνομικού κράτους. Οι κοινωνικές ανάγκες μπαίνουν στο περιθώριο, οι γνώμες των τοπικών κοινωνιών αγνοούνται πλήρως, η βιτρίνα του κράτους πρόνοιας θρυμματίζεται και τη θέση της παίρνει το κράτος τάξης και ασφάλειας. Οι εξουσιαστές δεν έχουν πλέον κανένα ενδιαφέρον για την ιατρική περίθαλψη και την παιδεία των υπηκόων τους. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η καταστολή και η καθυπόταξη των κοινωνικών αντιστάσεων. Η εγκατάσταση των αστυνομικών δυνάμεων στα κέντρα των πόλεων είναι κομβικό σημείο για την επίτευξη αυτού του στόχου.

            Μπαίνουμε σε μια εποχή που το κράτος θα το βλέπουμε μόνο στην αστυνομική στολή. Η χώρα ήδη διολισθαίνει με ταχείς ρυθμούς σε τριτοκοσμικές συνθήκες, όσον αφορά τις κοινωνικές παροχές. Σύντομα, η εικόνα των άνεργων, άστεγων και εξαθλιωμένων ανθρώπων θα βρίσκεται σε ισχυρή αντίθεση με την εικόνα των καλοταϊσμένων, καλοπληρωμένων και πλήρως εξοπλισμένων αστυνομικών δυνάμεων, όπως άλλωστε ήδη είναι φανερό στα μεγάλα αστικά κέντρα. Όπως ακριβώς αρμόζει σε μια τριτοκοσμική χώρα.

Τουλάχιστον μέχρι να αποφασίσουμε να αντεπιτεθούμε και να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας.

—————————————————————————-

1. Ενδεικτικά έχει ανακοινωθεί η δημιουργία νέας αστυνομικής ομάδας “ράμπο”, στα πρότυπα των αμερικανικών ομάδων κρούσης, με βαρύ οπλισμό και θωρακισμένα οχήματα παντός εδάφους πολύ υψηλού κόστους (από 300.000 έως 500.000 ευρώ έκαστο). Αποστολή τους είναι να αντεπεξέρχονται με πολύ μειωμένες απώλειες (δικές τους, για τον κόσμο ποιος νοιάζεται) σε ανταλλαγές πυροβολισμών μέσα στις πόλεις. Επίσης έχει ανακοινωθεί η δημιουργία ειδικών ομάδων καταστολής διαδηλώσεων, που θα συνδράμουν σε ειδικές περιπτώσεις τις διμοιρίες των ΜΑΤ. (Πηγή: Τύπος της Κυριακής, 2.9.2012)

2. Εντελώς ενδεικτικά και μεταξύ πολλών άλλων: α) 3 οχήματα van με ραντάρ, ανιχνευτές κίνησης, κάμερες κανονικές και θερμικής απεικόνισης, αποστασιόμετρο, σύστημα επικοινωνίας και μεταφοράς δεδομένων, συνολικού κόστους 2.800.000 ευρώ. β) 2 οχήματα van με θερμικές κάμερες και κάμερες X-ray, συνολικού κόστους 2.300.000 ευρώ. γ) 2 ελικόπτερα με συστήματα παρακολούθησης, καταγραφής και κρυπτογραφημένης μετάδοσης εικόνας συνολικού κόστους 14.000.000 ευρώ, δ) 25 οχήματα μεταφοράς σκύλων (!) συνολικού κόστους 800.000 ευρώ, ε) 20 κάμερες ασφαλείας θερμικής απεικόνισης, συνολικής αξίας 1.000.000 ευρώ – 50.000 ευρώ η κάμερα… (πηγή: astynomia.gr – επίσημη ιστοσελίδα της αστυνομίας).

3. πηγή: corfupress.com, 16.12.2012

4. βλ. εισήγηση δημάρχου και απόφαση δημοτικού συμβουλίου 26.10.2009

5. πηγή: http://egesyk.wordpress.com/ Ένωση Γιατρών ΕΣΥ Κέρκυρας

6. πηγή: υπ’ αρ. πρωτ. 3429/19.2.2013, 1/2013 προκήρυξη μειοδοτικού διαγωνισμού ΓΝΚ

7. πηγή: υπ’ αρ. πρωτ. 21646/20.12.2011, 6/2011 προκήρυξη διαγωνισμού ΓΝΚ

8. πηγή: υπ’ αρ. πρωτ. 5016/8.3.2013, 3/2013 προκήρυξη διαγωνισμού ΓΝΚ

9. πηγή:απολογισμός πεπραγμένων Πρυτανίας Ιονίου Πανεπιστημίου που κοινοποιήθηκε στα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας στις. Για το έτος 2013, βλ. υπ’ αρ. πρωτ. 4278/21.12.2012 διακήρυξη ανοιχτού διαγωνισμού Ιονίου Πανεπιστημίου

10. πηγή: υπ’ αρ. πρωτ. Δ.Δ2/3640/14.9.2011 εντολή μετακίνησης εκτός έδρας Ιονίου Πανεπιστημίου

11. πηγή: υπ’ αρ. πρωτ. 4247/21.12.2012 διακήρυξη ανοιχτού διαγωνισμού Ιονίου Πανεπιστημίου

12. πηγή: 20/28.3.2012 πρακτικό συνεδρίασης, Διαύγεια, ΑΔΑ: Β4Γ646Ψ8ΝΨ-4Α1

13. πηγή: corfupress.gr 22.1.2013

14. πηγή: http://dendias.gr/gr/read/1177 Επίσημη ιστοσελίδα του Ν. Δένδια

Άμεση απελευθέρωση του αναρχικού απεργού πείνας Κώστα Σακκά.

Στο πλαίσιο της πανελλαδικής ημέρας δράσεων αλληλεγγύης στον αναρχικό  απεργό πείνας Κώστα Σακκά το Σάββατο 29/6 παρεμβήκαμε στην πόλη με πανό, τρικάκια και μοιραστική κειμένων στα αγγλικά. Ακολούθησε 20λεπτη παρέμβαση στην ΕΡΑ Κέρκυρας όπου διαβάστηκε το κείμενο του συντρόφου και παίχτηκαν ηχητικά αποσπάσματα από τη γιατρό και τη δικηγόρο του.

Παρόμοια παρέμβαση είχε πραγματοποιηθεί και μερικές μέρες πριν σε κεντρικό σημείο όπου στήθηκε μικροφωνική και μοιράστηκαν εκατοντάδες κείμενα.

Κείμενο που μοιράστηκε στον ΟΑΕΔ.

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΟΥΡΑ ΤΟΥ ΟΑΕΔ

            Έφτασε η ημέρα είσπραξης του επιδόματος ανεργίας. Ο κόσμος μαζεύεται έξω από τον ΟΑΕΔ νωρίς, γι’ αυτό πρέπει και συ να ξυπνήσεις νωρίς. Κάθε μήνα πρέπει να ξυπνάς όλο και πιο νωρίς, γιατί η ουρά είναι όλο και μεγαλύτερη. Όλο και περισσότεροι φίλοι και γνωστοί σου βρίσκονται στην ίδια ουρά, ίσως λίγο πιο πίσω ή πιο μπροστά από σένα. Την ίδια στιγμή, όσοι δεν μπαίνουν στη διαδικασία αυτή, επειδή έχουν την “τύχη” να έχουν δουλειά, δεν είναι και σε πολύ καλύτερη ψυχολογική κατάσταση. Παραπονιούνται συνεχώς: εξοντωτικά ωράρια, δεκάωρα ή δωδεκάωρα, κανένας ελεύθερος χρόνος, μισθοί που με το ζόρι φτάνουν για τους λογαριασμούς. Άλλοι πάλι δουλεύουν τρίωρα ή τετράωρα. Ο μισθός αυτών φτάνει ίσα ίσα για τα τσιγάρα τους. Τι συμβαίνει εδώ; Για ποιο λόγο δεν είναι ευχαριστημένοι ούτε αυτοί που έχουν δουλειά, ούτε αυτοί που την αναζητούν; Ποιος λόγος επιβάλλει σε κάποιον να είναι άνεργος για μήνες ή χρόνια και σε άλλον να δουλεύει όλη την ημέρα;

            Για να απαντήσουμε στα ερωτήματα αυτά πρέπει αναπόφευκτα να μιλήσουμε για το σημερινό οικονομικό σύστημα. Ονομάζεται καπιταλισμός, και όσο χιλιοειπωμένο και αν ακούγεται, αυτό είναι το όνομά του. Κάτω από το σύστημα αυτό, κάθε ανθρωπινη δραστηριότητα, κάθε ανθρώπινη ανάγκη, κάθε ανθρώπινη σχέση, κάθε αγαθό είναι εμπόρευμα. Ακόμη και αγαθά που δεν είναι δημιουργημένα από τον άνθρωπο, όπως το νερό, η γη και το φυσικό περιβάλλον έχουν μια ανταλλακτική αξία που αποτιμάται σε χρήμα, και η τιμή τους καθορίζεται από την προσφορά και τη ζήτηση.

            Και η ανθρώπινη εργασία δεν θα μπορούσε να είναι εξαίρεση. Είναι και αυτή εμπόρευμα, η τιμή της διαμορφώνεται στη ζυγαριά της αγοράς, ανάλογα με την προσφορά και τη ζήτηση που υπάρχει. Ο εργαζόμενος είναι ένας ιδιότυπος έμπορος που πουλά το εμπόρευμα “εργατική δύναμη” σε κάποιον εργοδότη. Και σε περιόδους οικονομικής κρίσης, όπως η σημερινή, το συγκεκριμένο εμπόρευμα το προσφέρουν πολλοί, αλλά το θέλουν λίγοι. Η μεγάλη ανεργία και οι εξοντωτικοί όροι δουλειάς είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος που ονομάζεται υποτίμηση της εργασίας. Οι πολιτικές των εκάστοτε κυβερνήσεων μπορούν να βελτιώνουν ή να χειροτερεύουν τους διάφορους οικονομικούς δείκτες (και την ανεργία), αλλά η αλήθεια είναι ότι το εμπόρευμα εργασία, είτε θα είναι υποτιμημένο (σε καιρούς “κρίσης”) είτε περιζήτητο (σε καιρούς “ανάπτυξης”). Το δίπολο εργασία-ανεργία είναι δομικό στοιχείο του καπιταλισμού, είναι κομμάτι του συστήματος, είναι απαραίτητο για τη λειτουργία του.

            Η τάση αυτή τη στιγμή είναι η ανεργία να αυξάνεται σε ολόκληρο το δυτικό κόσμο. Ακόμη και σε χώρες όπως η γερμανία, με ανεπτυγμένη βιομηχανία, οι ουρές των ανέργων μεγαλώνουν και θα συνεχίσουν να μεγαλώνουν, γιατί απλούστατα η ανθρώπινη εργασία απαιτείται όλο και λιγότερο. Η καπιταλιστική παραγωγή μεταφέρεται σε χώρες που επιτρέπουν μεγαλύτερα κέρδη στα αφεντικά, χώρες με χαμηλότερα μεροκάματα και λιγότερα εργατικά δικαιώματα (λέγε με “ανταγωνιστικότητα”), ενώ στο δυτικό κόσμο ένα τεράστιο δυναμικό ανέργων πιέζει και θα συνεχίσει να πιέζει τα μεροκάματα προς τα κάτω προς όφελος των αφεντικών. Την ίδια στιγμή η τεχνολογία μειώνει τις διαθέσιμες θέσεις εργασίας παντού.

            Καιρός λοιπόν να αρχίσουν να καταρρέουν κάποιοι μύθοι.

            Δεν είμαστε στη δεκαετία του ’90. Ο καιρός των παχιών αγελάδων τελείωσε οριστικά και πήρε μαζί του για πάντα την επίπλαστη ευμάρεια. Τα επίσημα στοιχεία μιλούν για 1.500.000 ανέργους, ενώ ο πραγματικός αριθμός είναι πολύ μεγαλύτερος. Το πιο φυσιολογικό πράγμα είναι να μη βρίσκεις δουλειά. Και αν ακόμη βρεις, το αφεντικό σου δεν έχει λόγο να σε κρατήσει, αν βρει κάποιον άλλο που θα κάνει την ίδια δουλειά με σένα, αποδεχόμενος λιγότερα.

            Δεν πρόκειται να υπάρξει “λύση” από το κράτος ή από “άλλη κυβέρνηση”. Όσο η εργασία παραμένει εμπόρευμα, δηλαδή όσο διατηρείται το σημερινό οικονομικό σύστημα που λέγεται καπιταλισμός, νέες θέσεις εργασίας δεν πρόκειται να υπάρξουν, ούτε στην ελλάδα ούτε σε ολόκληρο το δυτικό κόσμο. Ταυτόχρονα, όσοι έχουν δουλειά θα δουλεύουν όλο και περισσότερο και θα αμοίβονται όλο και λιγότερο.

            Δεν ευθύνονται οι μετανάστες για την ανεργία ή τα χαμηλά μεροκάματα. Οι μετανάστες “απασχολούνται” σε λαμπρά επαγγέλματα με μέλλον όπως του μικροπωλητή ή του καθαριστή τζαμιών στα φανάρια, ενώ ταυτόχρονα υπάρχουν άνεργοι γιατροί, δικηγόροι, καθηγητές, μηχανικοί και κάθε είδους πτυχιούχοι. Πάνω απ’ όλα, η μετανάστευση είναι αποτέλεσμα της υποτίμησης του εμπορεύματος της εργασίας, του ίδιου φαινομένου που εμείς βιώνουμε σήμερα, αυτοί όμως βιώνουν στις χώρες τους εδώ και δεκαετίες. Του ίδιου φαινομένου που έχει ήδη ωθήσει ανθρώπους αυτής της χώρας να γίνουν μετανάστες, μόνο και μόνο για να εξασφαλίσουν τα προς το ζην και, βέβαια,, να κατηγορηθούν από τους εκεί ντόπιους ότι “τους παίρνουν τις δουλειές”.

            Δεν υπάρχουν ατομικές λύσεις. Τα αφεντικά θέλουν να επιβάλουν ανάμεσά μας έναν κοινωνικό φασισμό, έναν κοινωνικό κανιβαλισμό, που θα μετατρέψει ολόκληρη την κοινωνία σε ασπόνδυλη μάζα μοναχικών ατόμων, ριγμένη σε έναν αγώνα αλληλοεξόντωσης όλων εναντίον όλων – άνεργοι εναντίον απασχολούμενων, εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα εναντίον εργαζομένων στον δημόσιο, έλληνες εναντίον μεταναστών, καταναλωτές εναντίον απεργών, εργαζόμενοι με πτυχία εναντίον ανειδίκευτων – με έπαθλο την απλή επιβίωση. Μας θέλουν να στραφούμε σε σωτήρες: στην ελεημοσύνη του ΣΚΑΪ, του δήμου ή της εκκλησίας για ένα πιάτο φαγητό, στον εργατοπατέρα να διεκδικήσει καλύτερες συνθήκες σκλαβιάς, στον κάθε επίδοξο πρωθυπουργό να μας φτιάξει “ένα καλύτερο αύριο”.

Σε αυτή τη ζοφερή πραματικότητα, τι επιλογές έχουμε;

…Και η κατάσταση της κρίσης έχει στ’ αλήθεια δύο διεξόδους. Η μία είναι να πούμε, συγνώμη για την έλλειψη υποταγής μας και να ζητήσουμε περισσότερη απασχόληση, περισσότερες δουλειές. «Σας παρακαλούμε, εκμεταλλευτείτε μας περισσότερο και θα εργαστούμε σκληρότερα και πιο γρήγορα, θα υποτάξουμε κάθε πτυχή της ζωής μας στο κεφάλαιο, θα ξεχάσουμε όλες αυτές τις παιδιάστικες ανοησίες του παιχνιδιού, της αγάπης και της σκέψης». […]. Το πρόβλημα στη συγκεκριμένη διέξοδο δεν είναι μόνο ότι χάνουμε την ανθρωπιά μας αλλά ότι αναπαράγουμε το σύστημα που μας καταστρέφει. Αν καταφέρουμε τελικά, πράγμα μάλλον απίθανο, να βοηθήσουμε το κεφάλαιο να ξεπεράσει τις κρίσεις του, τότε αυτό θα συνεχίσει πιο γρήγορα, πιο γρήγορα, πιο γρήγορα να υποτάσσει κάθε μορφή ζωής, ανθρώπινης και μη, στις εντεινόμενες απαιτήσεις της παραγωγής αξίας…

[…]

Η μία εκδοχή είναι να πούμε όχι, όχι, είμαστε καλοί εργάτες, απλώς δώστε μας περισσότερες δουλειές και θα σας δείξουμε πόσο σκληρά μπορούμε να εργαστούμε, θα ξαναχτίσουμε τον καπιταλισμό στην Ελλάδα. Και η άλλη εκδοχή είναι να πούμε, ναι, έχετε δίκιο, είμαστε τεμπέληδες και θα παλέψουμε για το δικαίωμά μας στην τεμπελιά. Θα παλέψουμε για να μπορούμε να κάνουμε τα πράγματα με τον δικό μας ρυθμό, με τον τρόπο που εμείς θεωρούμε σωστό, θα παλέψουμε για τον μεσημεριανό μας ύπνο και να για να βγαίνουμε αργά το βράδυ. Επομένως λέμε όχι στο κεφάλαιο και στην καπιταλιστική εργασία, επειδή όλοι ξέρουμε ότι η καπιταλιστική εργασία κυριολεκτικά καταστρέφει τη γη, καταστρέφει τις συνθήκες της ανθρώπινης ύπαρξης. Πρέπει να χτίσουμε μια διαφορετική μορφή κοινωνικότητας”.

John Holloway

            Μας θέλουν να θεωρούμε τους εαυτούς μας τυχερούς αν ακόμη έχουμε αφεντικό να μας εκμεταλλεύεται και οι υπόλοιποι να ψάχνουμε εναγωνίως να βρούμε κάποιον να μας εκμεταλλευτεί με όποιουσδήποτε όρους. Να γίνει ο καθένας μας πιο σκλάβος από τον διπλανό του, να γίνουμε “πιο ελκυστικοί για τους επενδυτές”, ώστε να έρθει επιτέλους η πολυπόθητη “ανάπτυξη”, από την οποία θα κερδίσουν και πάλι τα αφεντικά.

            Η άλλη μας επιλογή είναι να δεχτούμε ότι η ζωή του ανθρώπου δεν περιστρέφεται γύρω από την εργασία. Οι άνθρωποι δεν είναι δούλοι. Ο άνεργος δεν είναι “άχρηστος” επειδή δεν εργάζεται, ούτε ο εργαζόμενος είναι “χρήσιμος” επειδή εργάζεται.

            Αν αυτοί μας θέλουν θλιβερές ατομικότητες, παγιδευμένους ο καθένας ξεχωριστά στον δικό του αγώνα για την προσωπική του επιβίωση, εμείς οφείλουμε να κάνουμε το αντίθετο. Απέναντι στον φιλοτομαρισμό, να αντιτάξουμε τη συλλογικοποίηση της δράσης μας. Αυτοοργανωμένα, ισότιμα και δίχως ηγέτες να χτυπήσουμε τον καπιταλιστικό τρόπο ζωής, ικανοποιώντας ταυτόχρονα τις ανάγκες μας.

Να πάρουμε πίσω αυτά που μας ανήκουν.

            Να πάρουμε πίσω τη γη. Σε άλλες χώρες (με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το MST της Βραζιλίας) οι άνθρωποι καταλαμβάνουν την εγκαταλελειμμένη γη και την καλλιεργούν. Το αποτέλεσμα είναι να χτίζονται ολόκληροι οικισμοί πάνω στη γη αυτή, και να ζουν από αυτήν.

            Να πάρουμε πίσω τη στέγη. Η στέγη δεν μπορεί να είναι εμπόρευμα. Είναι εξωφρενικό να πληρώνουν κάποιοι το μισό τους εισόδημα σε ενοίκιο, και κάποιοι άλλοι να χρεώνονται για 20 και 30 χρόνια σε μια τράπεζα για να έχουν μια στέγη πάνω από το κεφάλι τους. Είναι παρανοϊκό να υπάρχουν χιλιάδες άστεγοι και ταυτόχρονα χιλιάδες άδεια σπίτια. Ήδη υπάρχουν δεκάδες καταλήψεις στέγης σε πολλές πόλεις, από την κατάληψη Λέλας Καραγιάννη στην Αθήνα που μετράει 25 χρόνια ζωής, μέχρι την κατάληψη Σαχίνη στα Γιάννενα που είναι λίγων ημερών.

            Να πάρουμε πίσω τα δημόσια αγαθά. Το νερό και το ρεύμα δεν μπορούν να είναι προϊόντα προς πώληση. Είναι αγαθά απαραίτητα για την επιβίωση και είναι αδιανόητο να χρησιμοποιούνται ως μέσο εκβιασμού για την απόσπαση πλούτου από την κοινωνία. Σε πολλές πόλεις της χώρας, οι άνθρωποι αυτοοργανώνονται και επανασυνδέουν μαζικά το κομμένο ρεύμα και νερό.

            Να πάρουμε πίσω τον κλεμμένο πλούτο. Στην Αργεντινή και σε άλλα μέρη του κόσμου, χιλιάδες φτωχοί εισέβαλλαν σε σουπερμάρκετ και “ψώνισαν” με 100% έκπτωση τα απαραίτητα για την επιβίωσή τους. Ήδη πολλοί το κάνουν οργανωμένα και συλλογικά, μοιράζοντας επιπλέον και είδη πρώτης ανάγκης σε λαϊκές αγορές.

            Να πάρουμε πίσω τα μέσα παραγωγής. Οι απολυμένοι του εργοστασίου της ΒΙΟΜΕ στη Θεσσαλονίκη, ακολουθώντας το παράδειγμα των εργατών της Αργεντινής, κατέλαβαν το εργοστάσιό τους και το έθεσαν σε λειτουργία για τους εαυτούς τους, κάνοντας έτσι σαφές ότι ο μόνος άχρηστος παράγοντας στη διαδικασία της παραγωγής είναι το αφεντικό.

            “Λύση” εντός του καπιταλισμού δεν υπάρχει, και όποιος ισχυρίζεται το αντίθετο είναι οικτρός ψεύτης. Μοναδική μακροπρόθεσμη λύση για όλους είναι η καταστροφή του καπιταλισμού,  μόνη και τελική λύση που θα αποδεσμεύσει τους ανθρώπους από τα δεσμά τόσο της ανεργίας, όσο και της μισθωτής σκλαβιάς. Πρέπει να παραλύσει η καπιταλιστική παραγωγή και ο μόνος τρόπος για να επιτευχθεί αυτό είναι η γενική απεργία διαρκείας. Οι εργατοπατέρες δεν πρόκειται ποτέ να την προκηρύξουν, γι’ αυτό η απελευθέρωση των καταπιεσμένων θα  είναι έργο μόνο των ίδιων.

            Ο πόλεμος ενάντια στον καπιταλισμό και στο κράτος που τον στηρίζει δεν μπορεί να γίνει από φοβισμένους ανθρώπους, αλλά από όσους περήφανα τολμούν να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους. Οι άνεργοι είμαστε πολλοί και έχουμε ελάχιστα να χάσουμε. Τα αφεντικά τρέμουν στην ιδέα 1,5 εκατομμύρια άνθρωποι να βγουν στο δρόμο, δρώντας επιθετικά ενάντια στο υπάρχον. Να φροντίσουμε να  επιβεβαιώσουμε το φόβο τους.

Δράσεις αλληλεγγύης στα μέσα αντιπληροφόρησης.

Μετά την πορεία που κάλεσε η Via Revolta την Τρίτη 16 Απριλίου, σύντροφοι από Via Revolta και αναρχική ομάδα Cumulonimbus προχωρήσαμε σε αναγραφή συνθημάτων στον ευρύτερο χώρο της πόλης της Κέρκυρας. Η δράση αυτή ήταν μια κίνηση αλληλεγγύης στο Indymedia Athens και στον 98fm.

Ενάντια στη φίμωση των μέσων αντιπληροφόρησης και στην καταστολή κάθε ελεύθερης φωνής που αντιστέκεται στο μονοπώλιο της κυριαρχίας στην ενημέρωση, αντιπαρατάσσουμε την αλληλεγγύη και τον κοινό αγώνα.

Επίσης τη Δευτέρα 22 Απριλίου, αναρτήσαμε πανό σε σημεία της πόλης με την ίδια θεματολογία.P14 P13 P12 P11 P10 P9 P3 P4 P5 P6 P7 P8 P2 P1

css.php