Άμεση απελευθέρωση του αναρχικού απεργού πείνας Κώστα Σακκά.

Στο πλαίσιο της πανελλαδικής ημέρας δράσεων αλληλεγγύης στον αναρχικό  απεργό πείνας Κώστα Σακκά το Σάββατο 29/6 παρεμβήκαμε στην πόλη με πανό, τρικάκια και μοιραστική κειμένων στα αγγλικά. Ακολούθησε 20λεπτη παρέμβαση στην ΕΡΑ Κέρκυρας όπου διαβάστηκε το κείμενο του συντρόφου και παίχτηκαν ηχητικά αποσπάσματα από τη γιατρό και τη δικηγόρο του.

Παρόμοια παρέμβαση είχε πραγματοποιηθεί και μερικές μέρες πριν σε κεντρικό σημείο όπου στήθηκε μικροφωνική και μοιράστηκαν εκατοντάδες κείμενα.

Κείμενο που μοιράστηκε στον ΟΑΕΔ.

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΟΥΡΑ ΤΟΥ ΟΑΕΔ

            Έφτασε η ημέρα είσπραξης του επιδόματος ανεργίας. Ο κόσμος μαζεύεται έξω από τον ΟΑΕΔ νωρίς, γι’ αυτό πρέπει και συ να ξυπνήσεις νωρίς. Κάθε μήνα πρέπει να ξυπνάς όλο και πιο νωρίς, γιατί η ουρά είναι όλο και μεγαλύτερη. Όλο και περισσότεροι φίλοι και γνωστοί σου βρίσκονται στην ίδια ουρά, ίσως λίγο πιο πίσω ή πιο μπροστά από σένα. Την ίδια στιγμή, όσοι δεν μπαίνουν στη διαδικασία αυτή, επειδή έχουν την “τύχη” να έχουν δουλειά, δεν είναι και σε πολύ καλύτερη ψυχολογική κατάσταση. Παραπονιούνται συνεχώς: εξοντωτικά ωράρια, δεκάωρα ή δωδεκάωρα, κανένας ελεύθερος χρόνος, μισθοί που με το ζόρι φτάνουν για τους λογαριασμούς. Άλλοι πάλι δουλεύουν τρίωρα ή τετράωρα. Ο μισθός αυτών φτάνει ίσα ίσα για τα τσιγάρα τους. Τι συμβαίνει εδώ; Για ποιο λόγο δεν είναι ευχαριστημένοι ούτε αυτοί που έχουν δουλειά, ούτε αυτοί που την αναζητούν; Ποιος λόγος επιβάλλει σε κάποιον να είναι άνεργος για μήνες ή χρόνια και σε άλλον να δουλεύει όλη την ημέρα;

            Για να απαντήσουμε στα ερωτήματα αυτά πρέπει αναπόφευκτα να μιλήσουμε για το σημερινό οικονομικό σύστημα. Ονομάζεται καπιταλισμός, και όσο χιλιοειπωμένο και αν ακούγεται, αυτό είναι το όνομά του. Κάτω από το σύστημα αυτό, κάθε ανθρωπινη δραστηριότητα, κάθε ανθρώπινη ανάγκη, κάθε ανθρώπινη σχέση, κάθε αγαθό είναι εμπόρευμα. Ακόμη και αγαθά που δεν είναι δημιουργημένα από τον άνθρωπο, όπως το νερό, η γη και το φυσικό περιβάλλον έχουν μια ανταλλακτική αξία που αποτιμάται σε χρήμα, και η τιμή τους καθορίζεται από την προσφορά και τη ζήτηση.

            Και η ανθρώπινη εργασία δεν θα μπορούσε να είναι εξαίρεση. Είναι και αυτή εμπόρευμα, η τιμή της διαμορφώνεται στη ζυγαριά της αγοράς, ανάλογα με την προσφορά και τη ζήτηση που υπάρχει. Ο εργαζόμενος είναι ένας ιδιότυπος έμπορος που πουλά το εμπόρευμα “εργατική δύναμη” σε κάποιον εργοδότη. Και σε περιόδους οικονομικής κρίσης, όπως η σημερινή, το συγκεκριμένο εμπόρευμα το προσφέρουν πολλοί, αλλά το θέλουν λίγοι. Η μεγάλη ανεργία και οι εξοντωτικοί όροι δουλειάς είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος που ονομάζεται υποτίμηση της εργασίας. Οι πολιτικές των εκάστοτε κυβερνήσεων μπορούν να βελτιώνουν ή να χειροτερεύουν τους διάφορους οικονομικούς δείκτες (και την ανεργία), αλλά η αλήθεια είναι ότι το εμπόρευμα εργασία, είτε θα είναι υποτιμημένο (σε καιρούς “κρίσης”) είτε περιζήτητο (σε καιρούς “ανάπτυξης”). Το δίπολο εργασία-ανεργία είναι δομικό στοιχείο του καπιταλισμού, είναι κομμάτι του συστήματος, είναι απαραίτητο για τη λειτουργία του.

            Η τάση αυτή τη στιγμή είναι η ανεργία να αυξάνεται σε ολόκληρο το δυτικό κόσμο. Ακόμη και σε χώρες όπως η γερμανία, με ανεπτυγμένη βιομηχανία, οι ουρές των ανέργων μεγαλώνουν και θα συνεχίσουν να μεγαλώνουν, γιατί απλούστατα η ανθρώπινη εργασία απαιτείται όλο και λιγότερο. Η καπιταλιστική παραγωγή μεταφέρεται σε χώρες που επιτρέπουν μεγαλύτερα κέρδη στα αφεντικά, χώρες με χαμηλότερα μεροκάματα και λιγότερα εργατικά δικαιώματα (λέγε με “ανταγωνιστικότητα”), ενώ στο δυτικό κόσμο ένα τεράστιο δυναμικό ανέργων πιέζει και θα συνεχίσει να πιέζει τα μεροκάματα προς τα κάτω προς όφελος των αφεντικών. Την ίδια στιγμή η τεχνολογία μειώνει τις διαθέσιμες θέσεις εργασίας παντού.

            Καιρός λοιπόν να αρχίσουν να καταρρέουν κάποιοι μύθοι.

            Δεν είμαστε στη δεκαετία του ’90. Ο καιρός των παχιών αγελάδων τελείωσε οριστικά και πήρε μαζί του για πάντα την επίπλαστη ευμάρεια. Τα επίσημα στοιχεία μιλούν για 1.500.000 ανέργους, ενώ ο πραγματικός αριθμός είναι πολύ μεγαλύτερος. Το πιο φυσιολογικό πράγμα είναι να μη βρίσκεις δουλειά. Και αν ακόμη βρεις, το αφεντικό σου δεν έχει λόγο να σε κρατήσει, αν βρει κάποιον άλλο που θα κάνει την ίδια δουλειά με σένα, αποδεχόμενος λιγότερα.

            Δεν πρόκειται να υπάρξει “λύση” από το κράτος ή από “άλλη κυβέρνηση”. Όσο η εργασία παραμένει εμπόρευμα, δηλαδή όσο διατηρείται το σημερινό οικονομικό σύστημα που λέγεται καπιταλισμός, νέες θέσεις εργασίας δεν πρόκειται να υπάρξουν, ούτε στην ελλάδα ούτε σε ολόκληρο το δυτικό κόσμο. Ταυτόχρονα, όσοι έχουν δουλειά θα δουλεύουν όλο και περισσότερο και θα αμοίβονται όλο και λιγότερο.

            Δεν ευθύνονται οι μετανάστες για την ανεργία ή τα χαμηλά μεροκάματα. Οι μετανάστες “απασχολούνται” σε λαμπρά επαγγέλματα με μέλλον όπως του μικροπωλητή ή του καθαριστή τζαμιών στα φανάρια, ενώ ταυτόχρονα υπάρχουν άνεργοι γιατροί, δικηγόροι, καθηγητές, μηχανικοί και κάθε είδους πτυχιούχοι. Πάνω απ’ όλα, η μετανάστευση είναι αποτέλεσμα της υποτίμησης του εμπορεύματος της εργασίας, του ίδιου φαινομένου που εμείς βιώνουμε σήμερα, αυτοί όμως βιώνουν στις χώρες τους εδώ και δεκαετίες. Του ίδιου φαινομένου που έχει ήδη ωθήσει ανθρώπους αυτής της χώρας να γίνουν μετανάστες, μόνο και μόνο για να εξασφαλίσουν τα προς το ζην και, βέβαια,, να κατηγορηθούν από τους εκεί ντόπιους ότι “τους παίρνουν τις δουλειές”.

            Δεν υπάρχουν ατομικές λύσεις. Τα αφεντικά θέλουν να επιβάλουν ανάμεσά μας έναν κοινωνικό φασισμό, έναν κοινωνικό κανιβαλισμό, που θα μετατρέψει ολόκληρη την κοινωνία σε ασπόνδυλη μάζα μοναχικών ατόμων, ριγμένη σε έναν αγώνα αλληλοεξόντωσης όλων εναντίον όλων – άνεργοι εναντίον απασχολούμενων, εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα εναντίον εργαζομένων στον δημόσιο, έλληνες εναντίον μεταναστών, καταναλωτές εναντίον απεργών, εργαζόμενοι με πτυχία εναντίον ανειδίκευτων – με έπαθλο την απλή επιβίωση. Μας θέλουν να στραφούμε σε σωτήρες: στην ελεημοσύνη του ΣΚΑΪ, του δήμου ή της εκκλησίας για ένα πιάτο φαγητό, στον εργατοπατέρα να διεκδικήσει καλύτερες συνθήκες σκλαβιάς, στον κάθε επίδοξο πρωθυπουργό να μας φτιάξει “ένα καλύτερο αύριο”.

Σε αυτή τη ζοφερή πραματικότητα, τι επιλογές έχουμε;

…Και η κατάσταση της κρίσης έχει στ’ αλήθεια δύο διεξόδους. Η μία είναι να πούμε, συγνώμη για την έλλειψη υποταγής μας και να ζητήσουμε περισσότερη απασχόληση, περισσότερες δουλειές. «Σας παρακαλούμε, εκμεταλλευτείτε μας περισσότερο και θα εργαστούμε σκληρότερα και πιο γρήγορα, θα υποτάξουμε κάθε πτυχή της ζωής μας στο κεφάλαιο, θα ξεχάσουμε όλες αυτές τις παιδιάστικες ανοησίες του παιχνιδιού, της αγάπης και της σκέψης». […]. Το πρόβλημα στη συγκεκριμένη διέξοδο δεν είναι μόνο ότι χάνουμε την ανθρωπιά μας αλλά ότι αναπαράγουμε το σύστημα που μας καταστρέφει. Αν καταφέρουμε τελικά, πράγμα μάλλον απίθανο, να βοηθήσουμε το κεφάλαιο να ξεπεράσει τις κρίσεις του, τότε αυτό θα συνεχίσει πιο γρήγορα, πιο γρήγορα, πιο γρήγορα να υποτάσσει κάθε μορφή ζωής, ανθρώπινης και μη, στις εντεινόμενες απαιτήσεις της παραγωγής αξίας…

[…]

Η μία εκδοχή είναι να πούμε όχι, όχι, είμαστε καλοί εργάτες, απλώς δώστε μας περισσότερες δουλειές και θα σας δείξουμε πόσο σκληρά μπορούμε να εργαστούμε, θα ξαναχτίσουμε τον καπιταλισμό στην Ελλάδα. Και η άλλη εκδοχή είναι να πούμε, ναι, έχετε δίκιο, είμαστε τεμπέληδες και θα παλέψουμε για το δικαίωμά μας στην τεμπελιά. Θα παλέψουμε για να μπορούμε να κάνουμε τα πράγματα με τον δικό μας ρυθμό, με τον τρόπο που εμείς θεωρούμε σωστό, θα παλέψουμε για τον μεσημεριανό μας ύπνο και να για να βγαίνουμε αργά το βράδυ. Επομένως λέμε όχι στο κεφάλαιο και στην καπιταλιστική εργασία, επειδή όλοι ξέρουμε ότι η καπιταλιστική εργασία κυριολεκτικά καταστρέφει τη γη, καταστρέφει τις συνθήκες της ανθρώπινης ύπαρξης. Πρέπει να χτίσουμε μια διαφορετική μορφή κοινωνικότητας”.

John Holloway

            Μας θέλουν να θεωρούμε τους εαυτούς μας τυχερούς αν ακόμη έχουμε αφεντικό να μας εκμεταλλεύεται και οι υπόλοιποι να ψάχνουμε εναγωνίως να βρούμε κάποιον να μας εκμεταλλευτεί με όποιουσδήποτε όρους. Να γίνει ο καθένας μας πιο σκλάβος από τον διπλανό του, να γίνουμε “πιο ελκυστικοί για τους επενδυτές”, ώστε να έρθει επιτέλους η πολυπόθητη “ανάπτυξη”, από την οποία θα κερδίσουν και πάλι τα αφεντικά.

            Η άλλη μας επιλογή είναι να δεχτούμε ότι η ζωή του ανθρώπου δεν περιστρέφεται γύρω από την εργασία. Οι άνθρωποι δεν είναι δούλοι. Ο άνεργος δεν είναι “άχρηστος” επειδή δεν εργάζεται, ούτε ο εργαζόμενος είναι “χρήσιμος” επειδή εργάζεται.

            Αν αυτοί μας θέλουν θλιβερές ατομικότητες, παγιδευμένους ο καθένας ξεχωριστά στον δικό του αγώνα για την προσωπική του επιβίωση, εμείς οφείλουμε να κάνουμε το αντίθετο. Απέναντι στον φιλοτομαρισμό, να αντιτάξουμε τη συλλογικοποίηση της δράσης μας. Αυτοοργανωμένα, ισότιμα και δίχως ηγέτες να χτυπήσουμε τον καπιταλιστικό τρόπο ζωής, ικανοποιώντας ταυτόχρονα τις ανάγκες μας.

Να πάρουμε πίσω αυτά που μας ανήκουν.

            Να πάρουμε πίσω τη γη. Σε άλλες χώρες (με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το MST της Βραζιλίας) οι άνθρωποι καταλαμβάνουν την εγκαταλελειμμένη γη και την καλλιεργούν. Το αποτέλεσμα είναι να χτίζονται ολόκληροι οικισμοί πάνω στη γη αυτή, και να ζουν από αυτήν.

            Να πάρουμε πίσω τη στέγη. Η στέγη δεν μπορεί να είναι εμπόρευμα. Είναι εξωφρενικό να πληρώνουν κάποιοι το μισό τους εισόδημα σε ενοίκιο, και κάποιοι άλλοι να χρεώνονται για 20 και 30 χρόνια σε μια τράπεζα για να έχουν μια στέγη πάνω από το κεφάλι τους. Είναι παρανοϊκό να υπάρχουν χιλιάδες άστεγοι και ταυτόχρονα χιλιάδες άδεια σπίτια. Ήδη υπάρχουν δεκάδες καταλήψεις στέγης σε πολλές πόλεις, από την κατάληψη Λέλας Καραγιάννη στην Αθήνα που μετράει 25 χρόνια ζωής, μέχρι την κατάληψη Σαχίνη στα Γιάννενα που είναι λίγων ημερών.

            Να πάρουμε πίσω τα δημόσια αγαθά. Το νερό και το ρεύμα δεν μπορούν να είναι προϊόντα προς πώληση. Είναι αγαθά απαραίτητα για την επιβίωση και είναι αδιανόητο να χρησιμοποιούνται ως μέσο εκβιασμού για την απόσπαση πλούτου από την κοινωνία. Σε πολλές πόλεις της χώρας, οι άνθρωποι αυτοοργανώνονται και επανασυνδέουν μαζικά το κομμένο ρεύμα και νερό.

            Να πάρουμε πίσω τον κλεμμένο πλούτο. Στην Αργεντινή και σε άλλα μέρη του κόσμου, χιλιάδες φτωχοί εισέβαλλαν σε σουπερμάρκετ και “ψώνισαν” με 100% έκπτωση τα απαραίτητα για την επιβίωσή τους. Ήδη πολλοί το κάνουν οργανωμένα και συλλογικά, μοιράζοντας επιπλέον και είδη πρώτης ανάγκης σε λαϊκές αγορές.

            Να πάρουμε πίσω τα μέσα παραγωγής. Οι απολυμένοι του εργοστασίου της ΒΙΟΜΕ στη Θεσσαλονίκη, ακολουθώντας το παράδειγμα των εργατών της Αργεντινής, κατέλαβαν το εργοστάσιό τους και το έθεσαν σε λειτουργία για τους εαυτούς τους, κάνοντας έτσι σαφές ότι ο μόνος άχρηστος παράγοντας στη διαδικασία της παραγωγής είναι το αφεντικό.

            “Λύση” εντός του καπιταλισμού δεν υπάρχει, και όποιος ισχυρίζεται το αντίθετο είναι οικτρός ψεύτης. Μοναδική μακροπρόθεσμη λύση για όλους είναι η καταστροφή του καπιταλισμού,  μόνη και τελική λύση που θα αποδεσμεύσει τους ανθρώπους από τα δεσμά τόσο της ανεργίας, όσο και της μισθωτής σκλαβιάς. Πρέπει να παραλύσει η καπιταλιστική παραγωγή και ο μόνος τρόπος για να επιτευχθεί αυτό είναι η γενική απεργία διαρκείας. Οι εργατοπατέρες δεν πρόκειται ποτέ να την προκηρύξουν, γι’ αυτό η απελευθέρωση των καταπιεσμένων θα  είναι έργο μόνο των ίδιων.

            Ο πόλεμος ενάντια στον καπιταλισμό και στο κράτος που τον στηρίζει δεν μπορεί να γίνει από φοβισμένους ανθρώπους, αλλά από όσους περήφανα τολμούν να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους. Οι άνεργοι είμαστε πολλοί και έχουμε ελάχιστα να χάσουμε. Τα αφεντικά τρέμουν στην ιδέα 1,5 εκατομμύρια άνθρωποι να βγουν στο δρόμο, δρώντας επιθετικά ενάντια στο υπάρχον. Να φροντίσουμε να  επιβεβαιώσουμε το φόβο τους.

Δράσεις αλληλεγγύης στα μέσα αντιπληροφόρησης.

Μετά την πορεία που κάλεσε η Via Revolta την Τρίτη 16 Απριλίου, σύντροφοι από Via Revolta και αναρχική ομάδα Cumulonimbus προχωρήσαμε σε αναγραφή συνθημάτων στον ευρύτερο χώρο της πόλης της Κέρκυρας. Η δράση αυτή ήταν μια κίνηση αλληλεγγύης στο Indymedia Athens και στον 98fm.

Ενάντια στη φίμωση των μέσων αντιπληροφόρησης και στην καταστολή κάθε ελεύθερης φωνής που αντιστέκεται στο μονοπώλιο της κυριαρχίας στην ενημέρωση, αντιπαρατάσσουμε την αλληλεγγύη και τον κοινό αγώνα.

Επίσης τη Δευτέρα 22 Απριλίου, αναρτήσαμε πανό σε σημεία της πόλης με την ίδια θεματολογία.P14 P13 P12 P11 P10 P9 P3 P4 P5 P6 P7 P8 P2 P1

Πορεία ενάντια στην εισβολή μπάτσων στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, Τρίτη 16/4.

Αναδημοσίευση από το site της Via Revolta.

Πορεία ενάντια στην εισβολή μπάτσων στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, Τρίτη 16/4, με προσυγκέντρωση στις 7 μμ στο προαύλιο του Τεχνών Ήχου και Εικόνας (Παλιό Ψυχιατρείο).

Κείμενο για τις εφόδους των ΕΚΑΜ στις φυλακές που μοιράστηκε σε κεντρική πλατεία της Κέρκυρας.

ΚΙ ΑΝ ΑΥΡΙΟ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ;

         Μετά από την απόδραση 11 κρατουμένων από τις φυλακές Τρικάλων, στις 22-3-2013, συνεχίζει να εντείνεται όλο και περισσότερο η κρατικη καταστολή και τρομοκρατία, εντός και εκτός φυλακών.

         Τα τσογλάνια για όλες τις δουλειές, τα ΕΚΑΜ, πραγματοποιούν βίαιες εφόδους στα κελιά κρατουμένων τόσο στις φυλακές Τρικάλων, όσο και σε πάρα πολλές φυλακές της χώρας. Στις εφόδους αυτές μικρές ομάδες πάνοπλων αντρών εισβάλλουν αναίτια σε κάθε κελί ξεχωριστά, ακινητοποιόντας τους άοπλους κρατούμενους, περνώντας τους χειροπέδες και ξυλοκοπώντας όποιον αντισταθεί. Έπειτα απομακρύνουν τους κρατούμενους και, εν απουσία τους, πραγματοποιείται εκτενής έλεγχος σε κάθε κελί ξεχωριστά, ανακατεύοντας και καταστρέφοντας τα πάντα μέσα σε αυτό. Τα “τρανταχτά” ευρήματα των ερευνών αυτών είναι μερικά κινητά τηλέφωνα και αυτοσχέδια μαχαίρια, χρήσιμα μόνο για την κοπή ψωμιού και λαχανικών.

         Εκτός φυλακών, η τρομοκρατία διαχέεται μέσα από τα δελτία των οχτώ, προσωποποιημένη στις δηλώσεις του φασίστα Δενδια, του υποχείριού του Ρουπακιώτη και όλων των παρατρεχάμενών τους. Οι παραπάνω κατέστησαν σαφές πως δεν θα ανεχτούν καμία απολύτως αντίδραση από ανθρώπους που είναι ήδη σε κατάσταση εγκλεισμού και γι’ αυτό θα ενισχύσουν τα μέτρα ασφαλείας στις φυλακές. Αυτό πρακτικά σημαίνει τη γενναία αύξηση των δαπανών για την πρόσληψη επιπλέον ανθρωποφυλάκων, την αναβάθμιση του οπλισμού τους, καθώς και την ενίσχυση της εξωτερικής φρουράς των φυλακών με καινούργια -στρατιωτικού τύπου- όπλα. Επίσης έκαναν λόγο για θεσμοθέτηση τακτικών εφόδων και ελέγχων μέσα στε κελιά, πραγματοποιούμενων απο τα ΕΚΑΜ, με στόχο να μειώσουν την αξιοπρέπεια των φυλακισμένων και την εξεγερτικότητά τους, εφαρμόζοντας έτσι το δόγμα της μηδενικής ανοχής και μέσα στις φυλακές. Τέλος, ανακοινώθηκε η κατασκευή φυλακής υψίστης ασφαλείας ή η μετατροπή μιας από της ήδη υπάρχουσες σε τέτοια. Και όλα αυτά, τη στιγμή που σε κελιά τεσσάρων ατόμων στοιβάζονται δεκατέσσερα που κοιμούνται στο πάτωμα σε χαρτόνια.

         Τα ΜΜΕ πρόθυμα προβάλλουν και κάνουν οικεία την εικόνα των κουκουλωμένων πάνοπλων ΕΚΑΜιτών. Η χρήση μιας βαριά οπλισμένης αντιτρομοκρατικής μονάδας κατά αόπλων προσπαθεί να αναβαθμίσει σε “τρομοκράτη” τον εσωτερικό εχθρό, που πλέον είναι οποιοσδήποτε αντιστέκεται  στις κυβερνητικές μεθοδεύσεις: απεργοί του μετρό,  κάτοικοι στις Σκουριές Χαλκιδικής, καταληψίες, και πλέον φυλακισμένοι. Απόδειξη πως η κρατική καταστολή έχει αναβαθμιστεί.

     Αυτή η επίδειξη βαρβαρότητας είναι αξιοσημείωτη, αν και δεν προκαλεί εντύπωση, αφού όλα τα περιμένουμε από το κράτος μόνιμης έκτακτης ανάγκης. Η συνθήκη εγκλεισμού είναι ξεκάθαρη μορφή βίας και επιβάλλεται με τη βία. Η φυλάκιση και η στέρηση της ελευθερίας έχει ως σκοπό την εκδικητική τιμωρία και τον εκμηδενισμό της προσωπικότητας του ατόμου, καθώς και τον παραδειγματισμό των υπολοίπων, ενώ επίσης δίνει στην κοινωνία την ψευδαίσθηση δικαιοσύνης που αυτή στερείται. Η κοινωνία αποτελείται από εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους και όσο αυτή η συνθήκη υφίσταται θα υπάρχουν και φυλακές. Δεν προκαλεί έκπληξη ότι η μηδενική ανοχή εφαρμόζεται σε κάθε πεδίο της κοινωνικής πραγματικότητας. Και οι φυλακές είναι μέρος της πραγματικότητας αυτής.

         Και για όσους θεωρούν ότι οι φυλακές είναι για τους “κακούς” και τους παραβάτες του ποινικού κώδικα, μία σημείωση:  Μέσα στα νέα μέτρα για την “ασφάλεια” των φυλακών είναι και ο σχεδιασμός για τη δημιουργία κέντρου κράτησης για όσους έχουν καταδικαστεί ή θα καταδικαστούν για μικρά οικονομικά αδικήματα.

Δε θα ησυχάσουμε μέχρι το γκρέμισμα και της τελευταίας φυλακής.

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στους 10 συλληφθέντες της εισβολής μπάτσων στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, αύριο 8/4 στα Δικαστήρια.

Ακολουθεί αναδημοσίευση από το site της Via Revolta:

Σήμερα το πρωί προχωρήσαμε σε κατάληψη του παρατημένου χώρου που λειτουργούσε σαν αποθήκη του Ψυχιατρείου και περιείχε από αρχειακό υλικό και τιμολόγια μέχρι νιπτήρες, καμπινέδες και εκκλησιαστικό (!) υλικό. Σε συνάντηση με τον διευθυντή του Ψυχιατρείου καταστήσαμε σαφές πως δεν έχουμε σκοπό να καταστραφεί το αρχειακό υλικό και του τονίσαμε ότι πρέπει να βρει τρόπο μεταφοράς του σε άλλο χώρο. Παρόλα αυτά εκείνος ήταν εριστικός, λέγοντας χαρακτηριστικά “αυτά είναι μαλακίες, θα προσαχθείτε, να ξεχάσετε το ενδεχόμενο της κατάληψης και να αποχωρήσετε άμεσα από το χώρο”.

Σύντομα έφτασαν ασφαλίτες που διαμήνυσαν ότι πρέπει να αποχωρήσουμε και ότι αν αποφασίσουμε να μείνουμε, η κατάσταση “θα οδηγηθεί στα άκρα”. Εμείς παραμείναμε στο χώρο ενώ παράλληλα λειτουργούσε μικροφωνική και μοιράζονταν κείμενα. Ο χώρος βρίσκεται μέσα στο προαύλιο του Πανεπιστημίου (που είναι κοινός με αυτόν του Ψυχιατρείου) και υπήρχαν συγκεντρωμένοι φοιτητές μιας και στους γύρω χώρους πραγματοποιούνταν μαθήματα.

Αναπάντεχα, ο διευθυντής του ψυχιατρείου με μια ξαφνική αλλαγή διάθεσης μας υπέδειξε ένα χώρο στον οποίο μπορούσε να πραγματοποιηθεί η μεταφορά των αρχείων. Πριν περάσουν 5 λεπτά, και ενώ είχαμε ξεκινήσει εκ νέου τη μεταφορά, κατέφθασε ένας ολόκληρος συρφετός μπάτσων, οι οποίοι συνέλαβαν βίαια 10 άτομα.

Πλήθος αλληλέγγυου κόσμου αμέσως συγκεντρώθηκε στην αστυνομική διεύθυνση στις Αλυκές.

Ύστερα από εισαγγελική εντολή που δόθηκε αργά το απόγευμα οι συλληφθέντες θα παραμείνουν κρατούμενοι και το βράδυ, ενώ αύριο το πρωί θα απολογηθούν στον εισαγγελέα.

Συγκέντρωση αλληλεγγύης αύριο 8/4, στις 9 το πρωί, στα Δικαστήρια. Κανένας μόνος του στα χέρια του κράτους.

 

Ακολουθεί η ανακοίνωση της κατάληψης.

“ΜΙΚΡΗ ΟΞΦΟΡΔΗ” ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥΣ,

ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΟΛΙΤΙΣΟΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΤΟΥΣ.

Σήμερα, Τρίτη, 9/4/2013, προχωρήσαμε σε κατάληψη του χώρου που βρίσκεται στο Παλιό Ψυχιατρείο της Κέρκυρας, ανάμεσα στα τμήματα ΤΞΓΜΔ/ΤΗΧΕΙ και Πληροφορικής. Αποφασίσαμε να δώσουμε ζωή σε αυτόν τον εγκαταλελειμμένο χώρο, ιδιοκτησίας του Ψυχιατρείου, ο οποίος εδώ και χρόνια βρίσκεται σε αχρησία.

Θελήσαμε μέσα στο πανεπιστημιακό προαύλιο, που η πρύτανης του Ιονίου Πανεπιστημίου ορματίζεται ως μια “μικρή Οξφόρδη”, να σπάσουμε τη σιγή της πανεπιστημιακής κανονικότητας δημιουργώντας μια υποδομή του ανταγωνιστικού κινήματος.

Για εμάς ο χώρος είναι ένα ανάχωμα ενάντια στις κυρίαρχες εμπορευματικές σχέσεις και τη συνθήκη της καταπίεσης και εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Είναι ένας χώρος μέσα στον οποίο θα διαμορφώσουμε και θα αναπτύξουμε τις σχέσεις που ορματατιζόμαστε, σχέσεις ισότητας, αλληλεγγύης, ελευθερίας.

Είναι ένας χώρος όπου τα άτομα που τον διαχειριζόμαστε εκφράζουμε την άποψή μας και την κάνουμε πράξη, μέσα από οριζόντιες δομές και ομοφωνία. Εχθρευόμαστε τη λογική της ανάθεσης και της διαμεσολάβησης.

Ως Via Revolta θεωρούμε πως αυτός ο χώρος είναι μια επένδυση σε ένα μέλλον φτιαγμένο με τους δικούς μας όρους, χωρίς μεσάζοντες και αυτόκλητους σωτήρες.

Για να φτιάξουμε μια κοινωνία μέσα στην οποία η γνώση δεν θα διαχέεται μέσα στις αίθουσες διδασκαλίας από τις νουθετήσεις των καθηγητών, αλλά θα είναι ελέθευρα προσβάσιμη σε ελεύθερους ανθρώπους.

css.php